حديثى روايت كرده است : مهدى ( عج ) بزرگوارى است كه زمين را پس از آنكه مملو از ظلم و جور شده ، مملو از عدل و داد مىگرداند . چندان كه چهارپايان و درندگان با كمال ايمنى روز را به شب مىبرند و زمين پاره‌هاى جگر خود را بيرون مىدهد . سؤال شد : پاره‌هاى جگر زمين چيست ؟ در پاسخ فرمود : اسطوانه شكلهايى هستند از زر و سيم كه از زمين بيرون مىآيد . « حاكم » گويد : اين حديث ، صحيح الاسناد است . [ طبقات ابن سعد 4 / 4 ] به سند خود ، از « عبد الله بن عمرو » روايت كرده است نيكبختترين مردم از بركت وجود امام مهدى ( عج ) مردم كوفه‌اند . [ كنز العمال 7 / 260 ] به سند خود ، از « قتادة » روايت مىكند هنگامى كه حضرت مهدى ( عج ) ظهور مىكند در سن چهل سالگى است . « ابن عساكر » اين حديث را روايت مىكند . [ همان كتاب 7 / 260 ] به سند خود ، از حضرت على عليه السلام روايت مىكند ، مهدى ( عج ) ظهور نمىكند مگر آنگاه كه يك سوم مردم كشته شوند و يك سوم به مرگ طبيعى بميرند و يك سوم زنده بمانند . [ همان كتاب 7 / 260 ] به سند خود ، از حضرت على عليه السلام روايت مىكند كه هر گاه سروش غيبى از آسمان ندا كند كه حق با آل محمد است ، در اين رابطه به زبان مردم مىافتد كه مهدى ( عج ) ظهور مىكند و علاقهء آن حضرت در دلها زياد مىشود و يادى جز او از ديگرى نمىنمايند . « نعيم » و « ابن منادى » در « الملاحم » اين حديث را آورده‌اند . [ همان كتاب 7 / 260 ] به سند خود ، از حضرت على عليه السلام روايت مىكند ، آنگاه كه « سفيانى » لشكرى براى نبرد با مهدى ( عج ) گسيل مىكند ، لشكريان او در « بيدا » دچار خسوف مىشوند . اين بيچارگى كه به اطلاع اهل شام مىرسد ، طليعهء آنها مىگويد : مهدى ( عج ) ظهور كرده است بايد با او بيعت كنى و از وى اطاعت